Kontakt
dr hab. / dr Marcin Jamroży

doradca podatkowy, radca prawny
Partner
Phone: +48 22 244 00 20
E-Mail

Podatnicy w toku prowadzonej działalności gospodarczej przekazują swoim pracownikom szereg świadczeń różnego typu. Ustalenie czy stanowią one nieodpłatne świadczenia podlegające opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy, pomimo wyroku   Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13),  nadal bywa źródłem sporów z organami podatkowymi. Uzasadnienia dla braku stosowania tezy wyroku TK są różne. Jednym z nich jest twierdzenie, że przywołane orzeczenie dotyczy wyłącznie świadczeń niepieniężnych, podczas gdy zwrot wydatków ma charakter pieniężny. Innym jest uznanie, iż zapewnienie oddelegowanemu pracownikowi bezpłatnego noclegu lub zwrot poniesionych w tym celu kosztów, pomimo braku takiego obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, leży w jego interesie, gdyż pozwala uniknąć wydatku, który musiałby ponieść w związku z realizacją swoich obowiązków wynikających z zawartej z pracodawcą umowy  (interpretacja indywidualna  DD3.8222.2.66.2016.IMD z 21 czerwca 2016 r).

Przedstawiona powyżej argumentacja nie znalazła aprobaty w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który w orzeczeniu z 9 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II FSK 1970/14) uznał, iż zarówno koszty zakwaterowania, stworzenia zaplecza socjalnego stosownie do warunków pracy, jak i  organizacji dojazdu do zmieniającego się miejsca pracy, dokonywane są w interesie pracodawcy i to właśnie jemu przynoszą konkretną i wymierną korzyść w postaci pracy  prawidłowo i efektywnie wykonanej przez pracowników. Zatem niezależnie od przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ograniczających zwolnienie do diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika, wspomniane świadczenia nie mogą być uznane za podlegające opodatkowaniu. 

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżone orzeczenie przypomniał, że za przychód pracownika można uznać jedynie te świadczenia, które zostały spełnione za jego zgodą i w jego interesie, przyniosły mu korzyść w postaci zwiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść a korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich). Wskazał on jednocześnie, iż przywołany wyrok TK wyznacza prokonstytucyjną wykładnię wymienionych w nim przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych a podstawą dla prawidłowej klasyfikacji tego rodzaju świadczeń jest to w czyim interesie są one realizowane. 

Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajmował również w innych orzeczeniach: przykładowo wyroki o sygnaturach II FSK 635/14 z 15 kwietnia 2016 r., II FSK 1689/13 z 23 lipca 2015 r. , II FSK 2280/12 z 19 września 2014 r.

Należy mieć nadzieję, że ocena świadczeń na rzecz pracowników dokonywana zgodnie z orzeczeniem TK będzie powszechnie stosowana przez organy podatkowe co pozwoli uniknąć licznych sporów, zwłaszcza, iż zapewnienie takich świadczeń jak zakwaterowanie czy transport do i z miejsca pracy są codziennością dla podatników podejmujących działalność także poza granicami kraju a  konsekwencje zmiany stanowiska przez organy podatkowe są uciążliwe zarówno dla podatników jak ich pracowników.

Jeżeli są Państwo zainteresowani szczegółami dotyczącymi omawianego zagadnienia, uprzejmie prosimy o kontakt z zespołem naszej Kancelarii. Chętnie udzielimy Państwu wsparcia w tym zakresie, a także zapewnimy doradztwo podatkowe w zakresie CIT, PIT, VAT. Nasi doradcy podatkowi w biurach Rödl & Partner: Gdańsk, Gliwice, Kraków, Poznań, Warszawa i Wrocław, odpowiedzą także na inne pytania z zakresu doradztwa podatkowego. Zachęcamy do kontaktu.